ประวัติสุนัขไทยหลังอาน

สุนัขไทยหลังอานเป็นสุนัขพื้นเมืองพันธุ์แท้ มีถิ่นกำเนิดอยู่ทางภาคตะวันออกแถบจังหวัด

ตราด ชลบุรี ระยอง ลักษณะเด่นคือ ดุร้าย จึงนิยมเลี้ยงไว้เฝ้าบ้าน   เพราะตามชนบทบ้าน
เรือนมักไม่มีรั้วรอบขอบชิดและกลางวันขณะที่ชาวบ้านออกไปทำไร่ทำนาก็จะปิดบ้านทิ้งไว้
ให้สุนัขเฝ้าดูแลแทน  อย่างไรก็ตามสุนัขพันธุ์นี้มักดุร้ายต่อเมื่ออยู่ในบ้านเท่านั้น  หากออก
นอกบ้านแล้วจะไม่ทำอันตรายใครทั้งสิ้น ยกเว้นเมื่อมันหรือนายของมันถูกทำร้าย สมัยก่อน
ชาวบ้านนิยมออกหาอาหารโดยการเข้าป่าล่าสัตว์  ซึ่งมักมีสุนัขติดตามไปช่วยล่าสัตว์ด้วย
เพราะสุนัขนี้สามารถวิ่งได้เร็ว เนื่องมาจากมีช่วงลำตัวยาว อกลึกเป็นพิเศษและเอวคอด จึง
ถูกจัดเป็นสุนัขล่าเนื้อพันธุ์หนึ่ง แต่บางครั้งอาจได้ยินคนเรียกสุนัขพันธุ์นี้ว่า หมาตามเกวียน ตามลักษณะที่มันวิ่งตามเกวียนไปกับผู้เลี้ยงขณะเดินทาง

ไม่มีหลักฐานชัดเจนว่าหมาไทยหลังอาน มีมาทั้งแต่เมื่อใด แต่พบหลักฐานเป็นลายลักษณ์
อักษรในสมุดข่อย เมื่อประมาณ 380ปีมาแล้วนับจากปัจุบัน ในสมัยสมเด็จพระเจ้าทรงธรรม
แห่งกรุงศรีอยุธยา ปีพุทธศักราช 2170 เป็นบันทึกที่เก่าแก่เกี่ยวกับหมาไทย เท่าที่หาพบได้
ในประเทศไทย มีข้อความอ้างถึงหมาว่า"หมาตัวมันใหญ่ มันสูงสองศอกเศษ มันมีสีต่างๆไม่ซ้ำกัน มันมีขนที่หลังกลับ มันภักดีกับผู้
เลี้ยงมัน มันหากินขุดรูหาสัตว์เล็กๆ มันชอบติดตามผู้เลี้ยงไปในป่า มันได้สัตว์มันจะนำมาให้
เจ้าของ มันภักดีบ้านเรือน มันรักหมู่พวกของมัน มันไปกับเจ้าของมันถึงต้นยางมีน้ำมัน มี
กำลังกล้าหาญไม่กลัวใครทั้งหลาย เป็นสุวรรณรัชตะชาด มันมีโคนหูสูง มันมีหางเหมือนดาบชาวป่า ถ้าผู้ใดมีไว้จะได้รับความภักดีจากมัน"

ทั้งนี้ตามบันทึกมิได้ระบุเจาะจงว่าเป็นสุนัขไทยหลังอาน แต่ก็สันนิฐานได้ว่าน่าจะเป็นสุนัข
ไทยหลังอานได้ไม่ยาก เพราะลักษณะขนกลับที่หลัง และหางเหมือนดาบ นั้น หาได้แต่ใน
สุนัขไทยหลังอานเท่านั้น   แต่จะเหมือนสุนัขไทยหลังอานในปัจจุบันหรือไม่นั้น   ไม่มีใคร
ทราบแน่นอน หรือมีหลักฐานเป็นรูปภาพวาดยืนยันไว้และสุนัขที่มีขนกับหลังมีอยู่ไม่กี่พันธุ์

ในโลกเท่านั้น หนึ่งในนั้นก็คือสุนัขไทยหลังอานของเรา